Op zoek naar een gezond business model
El Laboristo wilt met haar activiteiten zo veel mogelijk deelnemers levensbestendige vaardigheden aanleren en een doorgedreven technologische zelfredzaamheid laten ontwikkelen. We helpen hen opnieuw hun dagelijks leven in eigen handen te nemen door samen aan het herstel van de wereld te werken.
Onze school zonder muren heeft hierbij grote ambities. En daarom is het noodzakelijk om onze daadkracht te versterken en als organisatie nog verder te groeien. Maar hoe verdien je dan precies je geld om al die mooie ideeën waar te maken? Tegenwoordig kan je niet meer rond de negatieve impact op mens en omgeving door al die ijverige ondernemers en kooplustige consumenten. Het lijkt soms onmogelijk om nog te kunnen bewegen zonder iets of iemand te vertrappelen. De open ruimte is heel erg beperkt geworden. Wat doe je dan? Oogkleppen op en business as usual? Of probeer je net heel erg tegen de stroom in te zwemmen?
Bij El Laboristo maken we ons sterk dat we als organisatie het herstel van de wereld als prioriteit beschouwen. Onze activiteiten gaan actief stukjes levensbedreigende infrastructuur afbouwen en ruimte openen voor hen die dit de voorbije decennia is ontnomen.
More is less
Zowel ondernemers als consumenten gebruiken allerlei technologieën om hun ambities te bereiken en doelen te halen. Deze technologieën kunnen heel divers zijn: kennis, energie, arbeid, tijd, materialen, gereedschappen, ruimte en natuurlijk ook de nodige financiële middelen. Al deze middelen hebben een verleden in de natuurlijke staat van de wereld. Maar daar waar onze voorouders (of die andere helft van de huidige wereldbevolking) in symbiose met hun omgeving leven, hebben sinds de Industriële Revolutie ook vele mensen zich een levensstijl ontwikkeld die hun klimaat en biodiversiteit steeds sneller uit elkaar doet vallen. Dat komt omdat er, gelijktijdig met al die bedrijvigheid, een literaire traditie ontstond die dit soort gedrag net als een bewijs van superioriteit over de natuurlijke wereld zag. Groei en ontwikkeling – steeds sneller innoveren en opschalen -wordt vandaag nog steeds als het hoogste goed gezien in alle soorten bedrijvigheden.
Helaas.
Ecosystemen kunnen in zo veel tijd maar een bepaalde hoeveelheid veranderingen opvangen. Is dit meer dan ontstaat er een onevenwicht en een uitsterven van soorten en niches. Als we niches en soorten verliezen door onze activiteiten, dan is het niet de natuur maar wijzelf die grenzen aan onze eigen ontwikkeling aan het optrekken zijn. Willen we blijven groeien in volle verwondering over de complexiteit en schoonheid van de onze leefwereld, dan moeten we weten of dat onze activiteiten binnen die bewegingsvrijheid blijven.
Je kan hiervoor je CO2-uitstoot berekenen en kijken ofdat jouw levensstijl de bestaande levensbedreigende infrastructuur versnelt, vertraagt of daadwerkelijk afbouwt. Naast de business as usual kan je ook kiezen om wat aan je CO2-uitstoot te gaan doen. Afhankelijk van hoe ver je daar in gaat, levert dat één van volgende resultaten op:
Carbon Neutral: Emitting an amount of CO2 that is balanced by purchasing equivalent carbon offsets (e.g., funding renewable energy or reforestation projects) to make up for the emissions.
Net Zero: A stricter standard requiring entities to reduce their emissions as much as possible, balancing any unavoidable remainder through active carbon removal technologies (like Direct Air Capture) rather than standard offsetting.
Carbon Negative: Also called “climate positive,” this goes beyond neutral or net-zero by actively removing more CO2 from the atmosphere than is emitted, resulting in a net decrease in atmospheric carbon.
Zowel CO2-neutraal als net-zero leidt nog steeds tot meer levensbedreigende infrastructuur. Je kan echter ook anders kiezen en al jouw dromen en ontwikkelingen zo te gaan organiseren dat deze netjes binnen de grenzen van jouw omringende ecosystemen passen. En deze beperkte bewegingsvrijheid hoeft helemaal geen rem op jouw ontwikkeling te zijn. Integendeel. Bestaande infrastructuur kan steeds eindeloos herverdeeld en heropend worden. Het is voor een maatschappij altijd mogelijk om haar technologieën – hyper-complex of net dood-eenvoudig – beter af te stemmen op de noden en wensen van zichzelf en haar omgeving. Daarvoor hoef je niet steeds bronnen en grondstoffen van ergens anders te gaan accumuleren.
Het is een heel gemakkelijke keuze die je kan maken. Maar daarvoor moet je eerst je prioriteiten recht zetten. Dit soort zelfredzaamheid ontwikkelen lijkt volgens ons meer op wat ‘groeien’ nu echt is.
Groei en het herstel van de wereld
Onze school zonder muren heeft een duidelijke missie en dat is beter doen dan CO2- neutraal of net-zero ons geld te verdienen. We willen de schade die anderen hebben aangebracht herstellen. We kiezen dus voluit om klimaatpositief te ondernemen.
Hierbij is het belangrijk dat we voor onszelf eerst bewegingsruimte creëren. Doen we dat achteraf, dan riskeren we dat we onze eigen CO2-wolk niet meer kunnen vangen. We gaan dus eerst activiteiten ontwikkelen die CO2 uit de lucht halen voordat we nieuwe infrastructuur of producten gaan aan- of verkopen.
Het is voor ons heel belangrijk om de verdeling van zowel onze nieuwe als bestaande infrastructuur duidelijk in een CO2-boekhouding op te nemen om zo klimaatpositieve keuzes te kunnen maken die ook economisch duurzaam zijn. Voor elk van onze projecten werken we daarom een CO2-budget uit.
Voor onze fietsklas houden we bij hoeveel fietsen we hebben gerecycleerd en hoeveel CO2 we hierdoor bespaard hebben. Jaar na jaar levert ons dat een overschot op en dat budget stelt ons nu in staat om ook nieuwe fietsen op te nemen in het assortiment. Onze lasklas hebben we gestart door al bestaande machines te kopen. Dit hergebruik levert dan CO2-budget voor de aankoop van nieuwe machines.En door die machines te gaan delen, besparen we nog een keer zo veel CO2-budget uit!
Het CO2-budget dat we door recycleren, hergebruik of delen sparen, bepaalt de grenzen waarbinnen we als organisatie nieuwe infrastructuur mogen accumuleren. Het claimen van nieuwe materialen is dus alleen toegestaan als ons CO2-budget dit toelaat. Zo willen we proberen om opnieuw de levenskansen van anderen te openen.